ધૂમકેતુ 19

નવેમ્બર 19, 2009 Leave a comment Go to comments

ઠંડી બનતી રાત્રીમાં ફૂલો ધીમે થી વાત કરી રહ્યા હતા
‘આપણને પણ એ ભાગ્ય મળે ,!!
જે આપના મિત્રોને કાલે મળ્યું ,
વિલાસવતીના મત્ત સુગંધી દેહ ઉપર શ્રુંગારરૂપે રેહવા કરતા ,
એકાકી,સ્વજનથી દુર એવા થાક્યાપાક્યા મુસફિરની ચરણરજમાં આળોટવાનું,
અથવા ઘડીભર ભોગવીને ફેંકી દેવાની રાજકંઠમાં શોભતી માળામાં ગૂંથાવા કરતા ,
કોઈ નિર્દોષ મૃતબાલિકાના દેહ પર સુગંધી પાથરવાનું :


 


જે બીજાને ઓળખે છે તે ડાહ્યો છે ; પણ જે પોતાને ઓળખે છે તે પ્રજ્ઞ છે .
જે બીજા પર વિજય મેળવે છે તે બળવાન છે ;
જે જાત પર વિજય મેળવે છે તે સમર્થ છે .
જેણે સંતોષ જાણ્યો છે તેને વૈભવ જાણ્યો છે .


 


જવંત પ્રદાર્થ મૃદુ અને નાજુક હોય છે
મરણ પામે ત્યારે કઠણ અને કર્કશ બને છે
પશુઓનું પણ એવું છે.
સઘળી જીવંત ક્રિયાનું એ પ્રમાણે છે.
સરકારી રાજતંત્ર કે કોઈપણ તંત્ર કર્કશ ને કઠણ લાગે ત્યારે
એ ખરી રીતે મૃત્યુ તરફ ઘસી રહ્યું હોય છે –મૃત્યુ પામેલ હોય છે.
જીવનની નિશાની તો મૃદુતા છે


===ધૂમકેતુ ===રજકણ માંથી

Advertisements
  1. નવેમ્બર 19, 2009 પર 9:12 પી એમ(pm)

    Very nice thought I have read all and inspired.
    Thanks to Dhavalbhai for posting this nectar/navneet.

  2. નવેમ્બર 19, 2009 પર 9:24 પી એમ(pm)

    Dilip bhai aapno khub khub abhar

  1. No trackbacks yet.

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

%d bloggers like this: